Ten artykul jest rozszerzeniem: Telepraca – przepisy uchylone, historia i porównanie z pracą zdalną

Telepraca przez wiele lat stanowiła istotny element polskiego prawa pracy, umożliwiając wykonywanie obowiązków służbowych poza siedzibą pracodawcy, głównie przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej. Rozwiązanie to, wprowadzone w 2007 roku, miało odpowiadać na potrzeby nowoczesnego rynku pracy oraz zapewnić elastyczność zarówno pracownikom, jak i pracodawcom. Jednak dynamiczny rozwój technologii oraz doświadczenia wyniesione z okresu pandemii COVID-19 doprowadziły do gruntownej rewizji przepisów i ostatecznego uchylenia telepracy na rzecz nowoczesnych regulacji dotyczących pracy zdalnej.

Decyzja o uchyleniu telepracy była podyktowana koniecznością dostosowania przepisów do realiów współczesnego rynku pracy oraz wyeliminowania niejasności interpretacyjnych. Nowe regulacje mają zapewnić większą przejrzystość, bezpieczeństwo oraz elastyczność zarówno dla pracowników, jak i pracodawców.

1. Historia telepracy w Polsce

Telepraca została wprowadzona do Kodeksu pracy ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. (Dz.U. 2007 nr 181 poz. 1288), jako odpowiedź na rosnące znaczenie pracy wykonywanej poza tradycyjnym miejscem zatrudnienia. Przepisy te umożliwiały świadczenie pracy regularnie poza zakładem pracy, z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej.

W kolejnych latach telepraca funkcjonowała równolegle z innymi formami pracy poza biurem, jednak jej popularność była ograniczona przez sztywne wymogi formalne i niejasności interpretacyjne. Przełom nastąpił w 2020 roku, gdy w związku z pandemią COVID-19 wprowadzono tymczasowe przepisy dotyczące pracy zdalnej. Ostatecznie, nowelizacja Kodeksu pracy z 2023 roku (Dz.U. 2023 poz. 240) zniosła telepracę, zastępując ją kompleksowymi regulacjami dotyczącymi pracy zdalnej, które mają obowiązywać do 2026 roku i dalej.

2. Dlaczego telepraca została uchylona?

Uchylenie telepracy wynikało z kilku kluczowych przyczyn:

  • Nieprzystawalność do realiów rynku pracy – Telepraca była rozwiązaniem zbyt sztywnym, wymagającym formalnych porozumień i regularności, co ograniczało jej stosowanie w praktyce.
  • Brak elastyczności – Przepisy nie przewidywały możliwości pracy hybrydowej ani okazjonalnej pracy poza biurem.
  • Problemy interpretacyjne – Wiele zapisów dotyczących telepracy budziło wątpliwości zarówno po stronie pracodawców, jak i pracowników.
  • Doświadczenia pandemii – Masowe przejście na pracę zdalną w latach 2020–2022 pokazało, że potrzebne są bardziej elastyczne i przejrzyste regulacje.

Pracodawcy wskazywali na nadmierną biurokrację i konieczność zawierania odrębnych porozumień, natomiast pracownicy oczekiwali większej swobody w wyborze miejsca pracy. Nowe przepisy miały wyjść naprzeciw tym oczekiwaniom.

3. Nowe przepisy dotyczące pracy zdalnej

Nowelizacja Kodeksu pracy wprowadziła od 7 kwietnia 2023 r. nową definicję pracy zdalnej, która obejmuje wykonywanie pracy całkowicie lub częściowo poza siedzibą pracodawcy, z wykorzystaniem środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość (art. 67^18 Kodeksu pracy).

Zakres obowiązków pracodawców:

  • Ustalenie zasad pracy zdalnej w regulaminie lub porozumieniu z pracownikami.
  • Zapewnienie pracownikowi narzędzi i materiałów niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej.
  • Pokrycie kosztów energii elektrycznej oraz usług telekomunikacyjnych niezbędnych do pracy zdalnej.
  • Zapewnienie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowisku zdalnym.

Obowiązki pracownika:

  • Przestrzeganie zasad BHP oraz ochrony danych osobowych.
  • Współpraca z pracodawcą w zakresie kontroli wykonywania pracy zdalnej.

Wnioski z praktyki:

  • Praca zdalna może być wykonywana zarówno w pełnym wymiarze, jak i w modelu hybrydowym.
  • Pracownik może wnioskować o okazjonalną pracę zdalną do 24 dni w roku kalendarzowym.
  • Pracodawca nie może odmówić pracy zdalnej m.in. rodzicom dzieci do 4. roku życia oraz osobom opiekującym się niepełnosprawnymi członkami rodziny, z wyjątkiem szczególnych okoliczności.

4. Porównanie starego i nowego stanu prawnego

KryteriumTelepraca (do 2023 r.)Praca zdalna (od 2023 r.)
DefinicjaPraca regularna poza zakładem pracyPraca całkowicie/częściowo zdalna
Forma wprowadzeniaPorozumienie/umowaRegulamin, porozumienie, wniosek
ElastycznośćOgraniczonaWysoka (hybrydowa, okazjonalna)
Obowiązki pracodawcyNarzędzia, BHPNarzędzia, BHP, koszty energii
Ochrona pracownikaOgraniczonaRozszerzona (np. rodzice dzieci)
OkazjonalnośćBrakDo 24 dni w roku

Korzyści nowych regulacji:

  • Większa elastyczność dla obu stron stosunku pracy.
  • Jasne zasady dotyczące kosztów i obowiązków.
  • Możliwość pracy hybrydowej i okazjonalnej.

Ograniczenia:

  • Konieczność dostosowania procedur i dokumentacji.
  • Wyzwania w zakresie kontroli i zapewnienia BHP.

5. Przewidywania na przyszłość

W najbliższych latach można spodziewać się dalszego rozwoju przepisów dotyczących pracy zdalnej, zwłaszcza w kontekście:

  • Rozszerzenia katalogu uprawnień dla pracowników wykonujących pracę zdalną.
  • Uproszczenia procedur związanych z rozliczaniem kosztów pracy zdalnej.
  • Wprowadzenia dodatkowych rozwiązań dla pracy hybrydowej.
  • Zwiększenia nacisku na cyberbezpieczeństwo i ochronę danych.

Szanse:

  • Zwiększenie atrakcyjności rynku pracy.
  • Ułatwienie godzenia życia zawodowego z prywatnym.
  • Redukcja kosztów związanych z utrzymaniem biur.

Wyzwania:

  • Zapewnienie równego traktowania pracowników.
  • Kontrola efektywności i bezpieczeństwa pracy zdalnej.
  • Dostosowanie przepisów do dynamicznie zmieniających się technologii.

Zakończenie

Uchylenie telepracy i wprowadzenie kompleksowych przepisów dotyczących pracy zdalnej to odpowiedź na potrzeby współczesnego rynku pracy. Nowe regulacje zapewniają większą elastyczność, jasność obowiązków oraz ochronę interesów zarówno pracowników, jak i pracodawców. Osoby poszukujące zatrudnienia powinny zwracać uwagę na zapisy dotyczące pracy zdalnej w ofertach pracy oraz aktywnie korzystać z nowych uprawnień, dostosowując swoje oczekiwania do zmieniających się realiów rynku pracy.